wszystkiego po trochu

Życie się toczy a ja nie czuję potrzeby pisania.
Weekend kończący sezon motocyklowy wcale go nie zakończył. Jeszcze wczoraj przejechałam 200 km i wróciłam o 18 do domu. Zachód słońca był przepiękny. Siadłabym na skarpie przy drodze i patrzyła na niego gdyby nie świadomość, że gdy tylko słońce zniknie temperatura będzie nie do przeżycia.

Spotkałam się parę razy z innym panem na kawie. Miałam wyrzuty sumienia i pytania co dalej. Mam jednak wrażenie, że nie powinnam niczego analizować. Tym bardziej, że spotkania te są tak aseksualne, że aż się zastanawiam po co my się spotykamy.
Umówiliśmy się na oglądanie zdjęć. Wieczór. Ciemność. Siedzimy przy świecy i oglądamy zdjęcia. NAPRAWDĘ je oglądamy. I nic ;-) Normalnie śmiać mi się chce ;-)
Anioł jakby zrobił się bardziej. Bardziej taki jak być powinien ;-)

A to fotka ze spaceru na Rachowiec.

weekend

A tymczasem ostatnie minuty pracy.

Wieczorem impreza zamykająca sezon motocyklowy.  Tym razem ja jestem KAOwcem ;-)

jesienna pora?

Już po weekendzie! Wtorek. Nie wiem kiedy ten czas przelatuje.
Za to łapię ostatnie promienie słońca przed zimą. Próbuję naładować swój akumulator.
Tym razem ładowałam się w Wiśle.
Nasłuchałam się prześlicznej muzyki, pojeździłam po pagórkach (takich większych i mniejszych) rowerem.
Było cudnie.
Od poniedziałku natomiast Smoczyca mnie nienawidzi. Znaczy się była Anioła dowiedziała się, że z nim jestem i szlag jasny ją trafił. Trudno. Przeszłam nad tym do porządku dziennego i już ;-)

głódddddddddddd

Mam chęć na czekoladę. OGROMNĄ!
W związku z tym w domu mam cztery, CZTERY czekolady... białe! BIAŁE! Dla mnie to NIE czekolada. Choćby nie wiem jakiej to była firmy słodycz to TYLKO słodycz. A nie czekolada! Co za dupek nazwał to czekoladą?! To białe coś. Kupa cukru, tłuszczy i ewentualnie śmieci w środku ale to przecież NIE JEST czekolada!
Czekolada ma w środku czekoladę! I nie tknę tego gów**, chyba, że miałabym nóż na gardle. Znaczy się gdy będę na totalnym głodzie słodyczowym ;-)
A mam to w domu bo dostałam. DOSTAŁAM! Jak można MI dać takie coś?! Nie rozumiem! Wszyscy, którzy mnie znają wiedzą, że się tego nie tykam! I mam te cztery "czekolady" i muszę sobie kupić normalną czekoladę bo świruję!

wrześniowy urlopik ;-)

Wrzesień.
Właściwie połowa września.
Udało mi się jeszcze wybrać z Aniołem na 4 dni urlopu. Było fajnie. I nie zgadniesz... niemotocyklowo. Rowerowo. Coraz bardziej lubię tę firmę spędzania czasu. Podobała mi się jazda rowerem po Lublinie. Sam Lublin też jest pięknym miastem. Przejażdżka po pustym placu zamkowym... niesamowita ;-) Niestety. Jak na mnie to za krótko tam byłam. Muszę tam jeszcze wrócić. A to zdjęcie z trasy do miasta.

A to już sam Lublin :-)

spać

Ciągle chce mi się spać! Spałabym 24 na dobę! Ten sen to chyba w związku z tym, że nadchodzi zima i należy się zakopać w pościeli i przespać ten czas. A potem już wiosna. I lato.
Mam ochotę się spakować i wyjechać w ciepłe strony. Spakować jedną małą walizeczkę i już. Sruuuuuu i mnie nie ma :-)
Wszystko zostawić za sobą i już.

luuuuuuuuuuuzzzzzzzzzzzzzz

Jestem jak kwiat lotosu na fali jeziora.
Kołyszę się spokojnie i łagodnie na fali życia i mam wszystko w dupie! Nie wiem tylko czy to wpływ pełni czy to po prostu przeciążenie jesienne. A może dotarło do mnie, że życie i tak potocz się po swojemu a moje plany mogę sobie wsadzić nie powiem gdzie. Żeby się nie powtarzać.

Chcę sprzedać wiatrówkę. Myślę, że przyda się parę dodatkowych złociszy. Poza tym, lepiej żebym nie miała jej pod ręką bo czasem jednak ciśnienie mi  się, znaczy lotosowi podnosi i włącza mi się instynkt mordercy. Swoją droga widziałam  świetny plakat na którym był tekst: "Świat powinien być mi wdzięczny, że powstrzymuję mój instynkt mordercy". Coś w tym jest.

A to widok z wczoraj: