śląsk

Mieszkam na Śląsku. Tu się urodziłam, tu się wychowałam.
Coraz częściej przechadzając się po blogach widzę, że ludzie wybierają go na miejsce urlopów. Wiem... mamy bardzo rozległe granice. Ludzie w większości wybierają góry. To wydaje się oczywiste. Jednak nawet wybierając miasta jest co robić. Tylko w tym rejonie można zobaczyć zabytki przemysłu, techniki, powłóczyć się po secesyjnych Katowicach. Toż właśnie to miasto jest jedyne w swoim rodzaju. Nieważne co ja myślę o nim, jaki mam do niego stosunek. Miasto secesji! To nie podlega dyskusji. Jedyne w swoim rodzaju. Zabytkowa zabudowa osiedli przemysłowych. Oczywiste wydaje się tu powiedzenie o Nikiszowcu. Jednak nie tylko. Mało kto wie, że w Czerwionce-Leszczynach większa część dzielnicy Czerwionka to właśnie taka zabudowa. To kilkanaście ulic zbudowanych w tym stylu.
Nieprawda, że ludzie, którzy zdecydują się przyjechać na Śląsk, w samo jego centrum, nie uświadczą zieleni. Nieprawda. Pozory. Wyobrażenia. Sama co parę dni wędruję szlakami rowerowymi przez pola, lasy i wokół jezior :-)
A to właśnie zdjęcia z wczoraj ;-)

A to właśnie Czerwionka:

Tak mi się troszkę zebrało na opisanie w paru słowach pod wpływem rozmów o Śląsku i czytaniu innych ;-)

Przekąski

Przerzuciłam się na orzeszki w wasabi. Nie wiem jeszcze co na to moja twarz i jak wiele syfu będę na niej  miał ale póki co, pożeram je aż miło. A dupa rośnie. Wiem ;)

Kraków

Długi weekend nadchodzi wielkimi krokami. Ja jak zwykle planów żadnych nie mam. Jednak marzyło mi się wyjechać stąd choć na chwilę. Rozmawiałam z przyjaciółką i zdecydowałyśmy się pojechać na dwa dni do Krakowa. Co prawda z dwójką nastoletnich pannic. Ale zawsze to wyjazd ;-) Tak sobie myślę, że dwie trzynastolatki będą do przeżycia ;-)
Witaj Krakowie.
Już się nie umiem doczekać. Choć gdy czytam Porta Celestę Kraków wydaje mi się się wielkości znaczka pocztowego i przypomina mi moje miasteczko ;-)

upaaaaaaaaaaalnie

Lubię lato. Kocham je mogłabym nawet powiedzieć. Jednak te temperatury powoli mnie męczą. Niestety. Nie mam urlopu. Musze chodzić do pracy i powiem szczerze, że po nieprzespanej  nocy praca jest wyzwaniem. Spać się nie da. W sypialni 30 stopni. Nad ranem robi się przyjemnie tyle tylko, że wtedy to ja już muszę się pakować do wyjścia ;-)
Dzisiejsze popołudnie spędzę siedząc w brodziku (bo wanny niestety nie mam) zimną wodą zajadając schłodzonego arbuza ;-)

A jak na razie siedzę w pracy. Próbuję przeżyć. I siedzę sobie pod biurkiem bez butów. I chodzę raz na godzinę schłodzić stopy zimną wodą ;-)

A. I właśnie sobie pomyślałam, że prześlę Zielonym butom fotkę. Znów nie zdążyłam w terminie. A taki miałam ambitny plan ;-)

niedziela

- Ale lubisz go jak kolegę czy jak potencjalnego kochanka?
- Sama nie wiem. Na razie to jakiegoś ognia nie widzę.
Może z czasem? Może... za dużo może. Przecież powiedziałam, że już tylko żyję i daję się nieść życiu. Nie roztrząsam. Tego będę się trzymała.

A oto fotka z niedzielnego popołudnia.

Fotki z wieczora nie będzie bo byłaby zbyt niecenzuralna ;-) Choć udało mi się zobaczyć "Drogówkę". Było warto. Film dla mnie ;-)

jak na razie

Jak na razie to żyję, nie myślę i się nie zamartwiam i nie przetwarzam.
Pojechałam na weekend ze znajomymi i Aniołem do Złocieńca na zlot.
Pogoda była bajeczna choć możesz mi wierzyć, że powrót moto w 40 stopniach nie należał do przyjemnych. Na szczęście mam tylko spaloną lekko twarz. Innych strat brak! A tak to tam mniej więcej wyglądało:

sen kontra rzeczywistość

Miotam się. Próbuję przeczekać aż samo się to wszystko rozwiąże! Nic nie będę robiła bo działania nie przynoszą skutku! Z jednej strony mam dość Anioła a z drugiej nie chcę go stracić. A z trzeciej to mam ochotę być z kimś kto będzie bardziej "dorosły". Chciałabym ale boję się podjąć jakąś decyzję. Czekam sama nie wiem jednak na co.

Tatik wrócił z pracy i odgrzewam dla nas obiad. Tak jak zawsze. Tak jak codziennie przez x lat. Podałam mu go, siadam naprzeciw niego i rozmawialiśmy o  pierdołach. Jak zawsze. Nic się nie zmieniło. On mi pokazuje dłoń w której brakuje mu palców i opowiada jak to się stało. Bo ręka już dawno zagojona. I potem tak siedzimy naprzeciw siebie w kuchni. Jemy obiad i gadamy sobie.

Sen. Tak to był sen. Śnił mi się jakieś dwa tygodnie temu. Jest to dziwne o tyle, że ja nie miewam snów. Może mam ale NIGDY ich nie pamiętam. Po drugie ojciec śnił mi się tylko raz. A zmarł już dobrych parę lat temu. On mi się nigdy nie śni.
Po trzecie to mój tatik miał wszystkie palce. I nawet w tym śnie odczuwałam przez sen zdziwienie. Zdziwienie, że ich nie ma i zdziwienie, że się nie dziwię, że ich nie ma.

Śniło mi się to i już. Nie drążę. Widocznie czasem i mnie się coś śni. Nic w tym nadzwyczajnego. Nie miewam przeświadczenia, że sny coś znaczą, czy o czymś uprzedzają.
Anioł pojechał w weekend w cholerę przed tym wkurwiając mnie niemiłosiernie! Koniec. Umówiłam się z facetem, który zaproponował mi kawę. Poznaliśmy się przez net. Nigdy go nie widziałam.
Spotkaliśmy się i gadaliśmy przez 3 godziny. Nawet nie wiem kiedy ten czas przeleciał. Był fajny ;-) I dopiero po 2 godzinach siedzenia naprzeciw niego zauważyłam, że nie ma palca. I nic. Przeszłam nad tym do porządku dziennego. Tak jakbym zauważyła, że ma pieprzyk. Dopiero wczoraj. Trzy dni po spotkaniu dotarło do mnie, że miał go obcięty tak jak miał we śnie mój tatik.

Szok. I sama nie wiem czy to jednak jakiś znak? A może tylko sen i już ;-)