16.05.2012

Śniła mi się Bożenka. Koleżanka, z która pracowałam w latach 1996-1999. Bożenka jest starsza ode mnie o 10 lat. To ona wprowadzała mnie w tajniki życia biurowego. Drobna sympatyczna blondynka, przyjazna  całemu świata. Ona mną kierowała, by nie pożarły mnie stare biurowe i nie tylko biurowe wyjadacze ;-)
A ta praca to była prawdziwa szkoła życia. Nigdy nie zapomnę szefa, który chodził w esesmańskim skórzanym płaszczu. Z upodobaniem wyżywał się na personelu za swoje porażki. Poniżał nas bo miał z tego czystą satysfakcję. Tylko czekał, żeby kogoś z nas dopaść. Dał mi popalić. Kawał skur****. Jednak to dzięki niemu załoga była zjednoczona, zgrana. Staliśmy za sobą murem. Mieliśmy wspólnego wroga z którym należało sobie radzić.
Dobrze wspominam tamten czas. Gdy tylko wytnę z pamięci tego szefa ;-) Mówił: "Jeszcze mnie będziecie wspominać z sentymentem." Chyba w takim razie za mało czasu upłynęło, bo ja dalej nie czuję do niego sentymentu.
Ostatni raz z Bożeną widziałam się trzy lata temu. Słyszałam od naszego wspólnego kolegi, że jej "maleńka" córka wyszła za mąż ;-) Jeszcze dziś mam przed oczyma zdjęcie pięciolatki przyklejone na telefonie, która dzwoniła i wołała do słuchawki: "mama?!" ;-)
Może powinnam do niej wstąpić? Jakoś tak nasze drogi się rozeszły.

Właściwie jeszcze po przebudzeniu pamiętałam co mi się dokładnie śniło ale teraz nie jestem w stanie sobie tego przypomnieć.

A oto widoczek ze starej pracy ;-)

16.05.2012

O 11.oo zebranie na auli. Boję się, że jutro będę rozsyłała CV. Jestem przerażona.
To miała być praca docelowa, praca marzeń. I była.
Tylko nie wiem czy akcjonariusze nie zakończyli właśnie tego przedsięwzięcia.
Nie chcę już szukać pracy. Chcę pracować właśnie tutaj. Boję się myśleć co będzie jeśli zamkną firmę. Boję się nawet o tym myśleć.

15.05.2012

Tak tytułem wstępu. Zaparłam się w sobie i postanowiłam, że skoro do pracy mam 2 km to będę chodziła pieszo.
Dziś o poranku cała już gotowa i wyszykowana wyszłam przed drzwi i... zadrżałam z zimna. Okazuje się, że gruby sweter założony na bluzkę to za mało. Poza tym weszłam w jakąś taką wilgoć i szarzyznę poranka. Nieprzyjemną taką, że aż strach. Wróciłam. Po parasol, bo stwierdziłam, że jeśli pójdę szybkim krokiem to zimno mi nie powinno być. Wzięłam parasol.  Wyszłam. Jednak trzeba pomyśleć o tym co będzie gdy zacznie padać po południu deszcz. Wróciłam. Może jeszcze oprócz swetra kurtka. Tylko żadna do tego zestawu mi nie pasuje. Przebierać się już nie będę. Wyszłam. Bez kurtki.  Nie. Jednak nie.  A jeśli będzie padało?!  Wróciłam. Włączyłam komputer, net, sprawdziłam pogodę na dwóch portalach pogodowych. Ma nie padać. Powyłączałam wszystko. Wyszłam. Otuliła mnie obrzydliwa, zimna mgła. Wróciłam. Jednak dziś nie będę ryzykowała. Poszłam po kluczyki i dokumenty z samochodu. Wyszłam. Pojechałam do pracy.
Teraz jestem w pracy od paru godzin i PADAŁO!
Miałam rację, że nie zaryzykowałam ;-)

8.05.2012

Czuję potrzebę zmian. Znów mnie nosi. Czyżby wiatr zmian?!
Wiem, co chciałabym robić ale nie wiem jak tego dokonać. Rozglądam się wokół i zastanawiam co zrobić.
Marzenia należy przecież spełniać. Tylko pytanie jak?
Muszę się zastanowić co dalej.

7.05.2012

Poszłam i kupiłam sandały. Ot tak po prostu. Jasno beżowe. A wspominałam, że z kasą ostatnio dość krucho ;-)

W szafce z obuwiem należało zrobić porządek. To znaczy, spakować zimowe i wyjąć letnie. Więc zaczęłam wyjmować. Ze zdziwieniem odkryłam, że jasno beżowe sandały są zupełnie niezniszczone. Przez ułamek sekundy mignęło mi w głowie, że one przecież STARE są strasznie. Mają ze trzy lata. A takie niezniszczone? Nic to. Wypakowałam co miałam, schowałam co miałam.
Następnego dnia był straszny upał więc ubrałam się w jasne letnie rzeczy i wychodząc włożyłam te właśnie sandały. W drodze powrotnej poważnie rozważałam zdjęcie ich z nóg i obiecałam sobie, że więcej ich nie założę. Oglądałam się za siebie czy na chodniku zostają za mną krwawe ślady. Już się domyślam dlaczego są jak nowe. Po prostu idę w nich raz do roku. Dosłownie. Ten pierwszy raz. Następnie leczę nogi przez parę tygodni. Potem donaszam te, które zostały z poprzedniego sezonu. Tyle tylko, że tym razem nie posiadam już sandałów do donaszania.
Poszłam i kupiłam nowe. Tak się teraz zastanawiam co zrobić z tymi starymi. Nie posiadam inklinacji do tworzenia kolekcji. Butów szczególnie. Spróbuję je stłuc i rozciągnąć. Tylko nie mam odwagi ich założyć żeby sprawdzić jak mi wyszły te poprawki. No cóż. Zobaczę. Najwyżej zaniosę je na śmietnik. Nie mam odwagi oddać ich innej kobiecie, bo nie znam takiej, która aż tak mi podpadła ;-)

konkurs

Znalazłam konkurs. U Dzikiej Lokatorki ;-)
I postanowiłam wziąć w nim udział.
Co mi daje oglądanie innych blogów, zaglądanie do nich?

Prowadzę bloga od lat. Tyle tylko, że z przerwami. Ciągle od nowa. Po prostu czasem mam dość i kończę blogowanie. Jednak ciągle wracam. Ciągle i ciągle. Ze zdziwieniem odkryłam, że jestem tu od 9 lat. Wracam, ponieważ czuję potrzebę kontaktu z innymi. Tymi znanymi i jeszcze nieznanymi. Potrzebę wygadania się i potrzebę wysłuchania. Nawet jeśli ten ktoś nie ma ochoty nic mi odpowiedzieć. Potrzebuję podzielić się pomysłami. Także tymi nieco absurdalnymi. Potrzebuję pokazać świat takim, jakim ja go widzę poprzez moje fotografie.

Jednak, przede wszystkim chcę wiedzieć co słychać u Ciebie i Ciebie, i Ciebie. W Norwegii, Polsce, Japonii, Francji, Korei. Na świecie. Jak wygląda Twoje „zwyczajne” życie. Czy różni się od mojego? Jakie są Twoje pomysły na życie? Jak żyjesz w tym innym miejscu? Jak sobie radzisz? Dzięki temu, mogę sobie wyobrazić siebie w tym Twoim świecie. I wiesz… przez te parę lat odkryłam, że byłabym taka sama niezależnie od miejsca zamieszkania. Uspokoiłam się wewnętrznie. Już nie mam poczucia, że gdzieś tam, w szerokim świecie byłabym inna. Wspaniała. A tu… jestem taka przeciętna. Teraz poprzez to, że bloguję wiem, że tu, teraz jestem sobą. Jestem szczęśliwa. I nie marzę o szerokim świecie. Zaczęłam dobrze czuć się   u siebie. W moim małym miasteczku. Oglądam jak żyjesz i cieszę się, że na świecie są jeszcze inne zwariowane osoby.

5.05.2012

 

 czyli "Ulubiony blog".

Takie oto wyróżnienie otrzymałam od Iw. 

Teraz ja powinnam wyróżnić 7 blogów. Hmmm... ciężka sprawa, ponieważ akurat takich blogów to jest wg mnie więcej niż 7 ;-) 

A wiec zrobię tak. Pierwsze 7 osób u których pojawi się nowa notka otrzymują ode mnie właśnie to wyróżnienie :-)

Oprócz Iw oczywiście, ponieważ on już wyróżnienie OTRZYMAŁA ;-)