11.11.2012

Wzięłam motocykl i zrobiłam sobie przejażdżkę. Ostatnią już w tym sezonie.
Takie przejażdżki robiliśmy sobie wspólnie. Ja i John. Potem już wyjmowaliśmy akumulatory i czekali na wiosnę.
W ostatnich paru latach już nie jeździmy razem.
Teraz po prostu to jadę do niego.

Przez parę minut stałam nad jego pomnikiem.

Kurwa. Pojęcia nie masz jak mi Cię brakuje!

12.11.2012

Rozpoczynam dietę. Dziś. Zapoznałam się z jej zasadami. Wydrukowałam sobie co mogę jeść a czego powinnam unikać. Przyswoiłam ile powinnam ją stosować.
Zrobiłam listę zakupów produktów spożywczych. Ułożyłam sobie menu na kilka kolejnych dni.


Teraz myślę jak ją zmodyfikować by była bardziej moja i mniej restrykcyjna i na kiedy ją przesunąć...... WIEDZIAŁAM!!!

PEŁEN SUKCES!

09.11.2012

Mam pomysł na ścianę w pokoju. Powstanie taka moja mała galeria zdjęć. Osobistych. Takich budzących wspomnienia. Muszę sobie kupić taśmę samoprzylepną w jakiś ciekawy wzorek oraz wywołać zdjęcia ;-)

05.11.2012

Jesień. Proszę Państwa to jednak już jesień :-)

05.11.2012

W sobotni wieczór spotkaliśmy się u mnie w mieszkaniu. Była Szamanka, Kowboy, Dziadek i Anioł. Brakowało tylko Johnego. Ciągle mi go brakuje w tej naszej gromadzie. Szczególnie na takich spotkaniach.
Siedzieliśmy do 1 nad ranem. Anioł pograł nawet chwilę na gitarze a my pośpiewaliśmy ;-)

Moja rodzina z wyboru ;-)

02.11.2012

Muszę iść 1 listopada na cmentarz by pokazać, że pamiętam. Tak to właśnie czuję. Ja pamiętam. Niezależnie od tego czy tam jestem czy nie. Poza tym jakoś stojąc nad grobem ojca WIEM, że go tam nie ma. Są tam jakieś jego ziemskie resztki i nawet nie chcę o tym myśleć. WIEM, że jest gdzieś indziej. I tyczenie nad pomnikiem jest dla mnie pomyłką. Jest mi zimno. Po prostu. I nie chcę tu być. Cmentarz nie jest dobrym miejscem by o nim wspominać, by o nim rozmawiać. Szczególnie w ten dzień. Czuję się jakbym była nie na miejscu.
On kojarzy mi się z innym miejscem i z innymi sytuacjami. I chcę by tak już pozostało.
Nasze spacery po lesie, nasze wspólne przejażdżki, nasze wieczorne rozmowy, wspólne prace przy remontach i milion innych kawałków życia...

30.10.2012

Jesoooo... jak mi smutno.  Przechodziłam przez to, tylko, że z drugiej strony. To ja byłam dzieckiem, któremu odchodził rodzić.
I łzy cisną się do oczu. W biurze nie powinnam się rozpłakać.

Zostałaś w tak wielu sercach...