czwartek, 26 kwietnia 2012
26.04.2012
Bluzka z krótkim rękawem, skórzany mundurek, glany, kask, rękawiczki, chustka i JAZDA :-)
niedziela, 22 kwietnia 2012
22.04.2012
Przejażdżka rowerowa była udana. Fajnie tak o poranku wsiąść na rower z Aniołem jako towarzyszem i się zmęczyć.
niedziela, 15 kwietnia 2012
wtorek, 10 kwietnia 2012
10.04.2012
Przeliczam kasę po raz drugi. Naprawdę chcę odwiedzić Eger. Nie wiem jednak czy to się uda. Liczę tam i z powrotem. Chcę by wychodziło więcej niż może ;-) Ograniczam wydatki do minimum. Jestem w tym mistrzem. Niestety. Wolałabym nie mieć potrzeby się tego w ogóle uczyć. A ja nie dość, że umiem to jeszcze jestem w tym dobra.
Lista rzeczy niezbędnych w tym miesiącu jest coraz skromniejsza ;-) Jest naprawdę listą niezbędną ;-)
Nie umiem się już doczekać mieszkania. Nie umiem się już doczekać kredytu. Mam wrażenie, że na sam koniec coś walnie i nie wypali całe to moje szczęście.
A tak poza tym to się cieszę bo udało mi się spędzić wczorajsze popołudnie z Aniołem. Porozmawialiśmy sobie troszku i jest mi dobrze. Przynajmniej na tę chwilę ;-)
Lista rzeczy niezbędnych w tym miesiącu jest coraz skromniejsza ;-) Jest naprawdę listą niezbędną ;-)
Nie umiem się już doczekać mieszkania. Nie umiem się już doczekać kredytu. Mam wrażenie, że na sam koniec coś walnie i nie wypali całe to moje szczęście.
A tak poza tym to się cieszę bo udało mi się spędzić wczorajsze popołudnie z Aniołem. Porozmawialiśmy sobie troszku i jest mi dobrze. Przynajmniej na tę chwilę ;-)
piątek, 6 kwietnia 2012
święta wielkanocne
Życzenia ciepłe jak tchnienie wiosny, składam wszystkim w ten czas radosny.
Niech wszystkie troski będą daleko, a dobro płynie szeroka rzeką.
Z Wielkanocnymi pozdrowieniami
Jana
06.04.2012
Sama nie wiem co się tu dzieje w tej mojej pracy.
Szefowa chora. Tylko, że nie daje znaku życia. Skontaktować się z nią też nie można. Miała problemy z zarządem i pracownikami ale myślałam, że tak łatwo się nie podda. Mam nadzieję, że to że nie ma w szafie jej żakietu to przypadek. Mam nadzieję, że nie uciekła z pokładu. Oby była tylko chora.
W pracy jestem między młotem a kowadłem. Staram się nie narazić nikomu a jednocześnie zachować pracę.
Szefowa chora. Tylko, że nie daje znaku życia. Skontaktować się z nią też nie można. Miała problemy z zarządem i pracownikami ale myślałam, że tak łatwo się nie podda. Mam nadzieję, że to że nie ma w szafie jej żakietu to przypadek. Mam nadzieję, że nie uciekła z pokładu. Oby była tylko chora.
W pracy jestem między młotem a kowadłem. Staram się nie narazić nikomu a jednocześnie zachować pracę.
środa, 4 kwietnia 2012
04.04.2012
Pokazało się słońce i roznosi mnie energia. Mebluję swoje wymarzone mieszkanie. Na razie wirtualnie. Oczywiście pomysłów mam mnóstwo tylko finanse mnie "lekko" ograniczają.
W myślach odbywam rozmowy. Układam scenariusze. Wyobrażam sobie poszczególne sceny. Jednocześnie wiem, że rzeczywistość i tak mnie zaskoczy. Nie ma się co łudzić. Nastawiam się jednak na najgorsze. Żołądek mam ściśnięty. Już. Jeszcze nie poruszyłam żadnego tematu a już się niepokoję o to, co będzie. Właściwie jestem pewna co będzie. I to mnie stresuje. Chcę to mieć za sobą. Zbieram w sobie całą cierpliwość i zasoby taktu, żeby na dzień dobry zamiast "Cześć" nie wyrzucić z siebie całego monologu. Całego monologu i łez rozpaczy. Choć nie wiem czy nie skończy się tylko na żalu. Rozpaczy może nie być. Może za to pojawić się ulga i decyzja. I działanie. Dalsze działanie.
Nie chcę rezygnować ze strach przed tym, że się nie uda. Wolę żałować, że się nie udało niż tego że nie spróbowałam.
W myślach odbywam rozmowy. Układam scenariusze. Wyobrażam sobie poszczególne sceny. Jednocześnie wiem, że rzeczywistość i tak mnie zaskoczy. Nie ma się co łudzić. Nastawiam się jednak na najgorsze. Żołądek mam ściśnięty. Już. Jeszcze nie poruszyłam żadnego tematu a już się niepokoję o to, co będzie. Właściwie jestem pewna co będzie. I to mnie stresuje. Chcę to mieć za sobą. Zbieram w sobie całą cierpliwość i zasoby taktu, żeby na dzień dobry zamiast "Cześć" nie wyrzucić z siebie całego monologu. Całego monologu i łez rozpaczy. Choć nie wiem czy nie skończy się tylko na żalu. Rozpaczy może nie być. Może za to pojawić się ulga i decyzja. I działanie. Dalsze działanie.
Nie chcę rezygnować ze strach przed tym, że się nie uda. Wolę żałować, że się nie udało niż tego że nie spróbowałam.
Subskrybuj:
Posty (Atom)